SLUIT DIT VENSTER

De oudere hond- Publicatie uit Onze Hond

Bij mensen kun je je afvragen wanneer het tijdperk van het 'oudere' zijn aanvangt en wanneer je echt 'oud' bent.
Jn de loop der tijd zijn beide tijdstippen steeds verder naar achteren geschoven.
Daarnaast is het lang niet duidelijk, wat er nu precies met het 'oudere' zijn bedoeld wordt...

Bij honden ligt het een en ander ook moeilijk om gelijke én andere redenen.
Honden leven net als mensen tegenwoordig vaak langer dan vijftig en meer jaren geleden.
Ze worden tegenwoordig beter gevoed, beter verzorgd en ook de diergeneeskunde heeft er een belangrijke taak,
namelijk die van de kleine huisdieren, bijgekregen.
Honden worden dus ouder, maar net als bij mensen krijgen ze dus steeds meer last van de kwalen die bij de ouderdom behoren.
Een hond die vroeger om de een of andere reden niet meer 'mee' kon, ging dood of werd afgemaakt.

RASSEN
Bij honden is de maximale leeftijd nogal sterk afhankelijk van het ras.
De dogachtigen zijn al erg oud met 10 jaar en bij menig doggenras is dit al een bijna niet te bereiken leeftijd.
Ook bij andere boven de middenmaat uitstekende rassen is de maximum leeftijd aan de betrekkelijk lage kant.
Bij de middelgrote rassen is de gemiddelde leeftijd waarop ze sterven (respektievelijk afgemaakt worden) zo'n jaar of 12.
De kleine honden (niet de piepkleintjes) worden gewoonlijk wat ouder; zij kunnen met 12 jaar nog zeer levenslustig en
gezond zijn.
Het een en ander hangt sterk af van het ras en het al of niet aanwezig zijn van gezondheid bedreigende eigenaardigheden.
Een vrij 'klein', normaal gebouwd ras heeft vaak heel wat leden die veel ouder worden dan de doorsnee 12 jaar.
De regel die door sommigen gehanteerd wordt, namelijk dat je de leeftijd van honden met 7 moet vermenigvuldigen om hem
te kunnen vergelijken met mensen gaat voor dergelijke rassen niet op.
De Corgi van mijn moeder bijvoorbeeld is nu 17,5 jaar - dat zou betekenen dat hij een krasse oude heer is van 122,5 jaar! Heel globaal kun je zeggen dat voor dergelijke rassen vermenigvuldigen met 6 beter uitkomt dan met zeven (maar voor sommige dogachtigen kan dit getal zelfs weer aan de lage kant zijn).

KWALEN
De moderne honden, van welk ras dan ook, hebben tegenwoordig over het algemeen veel langer de tijd om kwalen te ontwikkelen en met ze te leven.
Als onze hond iets mankeert, gaan we met hem naar de dierenarts die ons wel de middelen aan de hand doet om de hond te helpen.
Soms gaat dit, althans in mijn ogen, extreem ver:
Een kennis van mij had een Dashond van 18 jaar die onder de knobbels zat, doof, blind en onzindelijk was en vreselijk stonk. De hond wou niet naar buiten, kon  moeilijk lopen en wou niet meer alleen blijven.
Hoewel zijn mensen het woord 'inslapen' niet meer schuwden, wachtten zij op zo'n advies van de geregeld bezochte dierenarts. Dit bleef echter uit, zodat ze op een keer kordaat naar een andere dierenarts zijn gegaan met het verzoek om de hond 'in te laten slapen'.
Het meest natuurlijke is het zachtjes dood gaan in de slaap.
Tegenwoordig is het aantal honden dat we 'in laten slapen' echter enorm toegenomen, zodat veel bazen voor moeilijke beslissingen komen te staan.

EEN DAGJE OUDER
Wanneer een hond tot de kategorie 'oudere' gaat behoren hangt dus af van zijn ras, maar ook van zijn eigen aanleg en
temperament.
Ook de omgeving waarin hij leeft en de zorg die er aan wordt besteed, hebben invloed op zijn manier van ouder worden. Binnen een ras heb je honden die vroeg oud aandoen, maar je hebt er ook die heel lang de indruk wekken in de kracht
van hun leven te zijn.
Bij de Shelties was er in Engeland een hond van 17 jaar die nog naar de Cruft's ging en in de zomer met zijn bazin rustig de Mount Snowdon beklom.
Een van mijn honden (12 jaar), wil niet meer mee naar buiten, is aardig doof, ziet niet goed, zit onder de 'onschuldige' knobbels en leeft voor haar etensbak.
Zij heeft een prachtige vacht, geen opvallend grijze snuit en ziet er nog steeds in stand schitterend uit.
Lopen gaat niet best, maar blaffen uitstekend.
Zij is dus op sommige punten echt oud, zeker in vergelijking met haar rasgenoot in Engeland.

TEMPERAMENT
Ik heb altijd het idee dat het temperament van een hond doorslaggevend is voor zijn al of niet 'oud' aan doen.
De Corgi van mijn moeder (een uit een lijn van oud wordende honden) is nog steeds te porren voor spelletjes met de bal en gaten graven in het bos.
Oke, hij loopt niet zo best meer en hij is stokdoof, maar toch is hij nog een hond met een duidelijke persoonlijkheid, zoals ook zijn moeder voor hem dat was.
Er zijn ook honden die min of meer 'onzichtbaar' worden als ze ouder worden.
Ze liggen maar wat te dutten en zijn niet meer enthousiast te krijgen.
Dergelijke honden zijn vaak 'oud' voor hun tijd.
Ook bij Shelties zijn er de persoonlijkheden die zich tot op hoge leeftijd handhaven en de zachtjes induttende honden. Overigens zegt men, dat de mensen die het oudst worden nu niet direkt tot het lieve en zachte type behoren.
Een pittig, pinnig wezen blijft gewoon beter bij de tijd.

ONGEMERKT
Honden van een jaar of zes zijn over het algemeen de meest fantastische vierbenige kameraden.
Zij weten alles en begrijpen ieder gebaar en iedere blik.
Deze speciale verstandhouding blijft lang bestaan.
Op zeker moment krijgt de hond echter weer behoefte aan duidelijker aanwijzingen, omdat de kwaliteit van zijn gehoor en
gezicht achteruit gaat.
De meeste honden glijden dan zo ongemerkt naar de ouderdom.
Een knobbeltje dat verwijderd moet worden, een beetje oostindisch doof, een erg vaste slaap, het zijn de aanwijzingen voor een naderende ouderdom.
Sommige honden moeten vaker 'uit', maar andere willen juist niet graag.
Veel honden worden ook min of meer stijf in de beweging, wat net als bij mensen, duidelijker naar voren komt in de koude en natte jaargetijden dan in de warme.

DOOFHEID
Dat beetje hardhorende, wat in het begin nog niet op opviel en versleten werd voor wat eigenwijzigheid, kan vrij snel tot een behoorlijke doofheid uitgroeien.
Een attente hond vangt dit zelf op door heel goed te letten op alles wat de baas of bazin doet.
Armgebaren nemen de plaats in van woorden.
Een niet zo oplettende hond moet, als hij los loopt, erg goed in de gaten gehouden worden, opdat hij niet in de problemen
komt (verdwaalt, op de weg loopt enzovoort).
Het is verstandig om honden die tekenen vertonen van beginnende doofheid met de handen gegeven kommando's te leren
begrijpen.
De hond zal dan vanzelf beter op gebaren gaan letten.
Als je altijd een hond hebt gehad die op ene intonatie reageerde, is het doof worden van de hond vaak toch een
(niet toegegeven) scheurtje in de band met de hond...

SLECHT ZIEN
Naar mijn ervaring gaat het gehoor van de hond vaak eerder achteruit dan zijn gezicht en reuk.
De hond die niet goed meer ziet, redt zich in huis vaak voortreffelijk.
Buiten moet hij aan de lijn gehouden worden, en vaak wil hij dat ook niet anders, omdat de lijn hem een gevoel van
zeker heid lijkt te geven.
Een slechtziende hond met een goed gehoor wordt vaak erg afhankelijk van zijn eigenaar.
De uittreklijnen die in de handel zijn voldoen voor de ze honden vaak goed, omdat ze dan de ruimte hebben en toch de spanning van de lijn voelen.
Stokoude honden zijn vaak zo wel stokdoof als min of meer slechtziend.
Of dat de verhouding met de eigenaar erg verstoort, hangt voor een groot gedeelte af van het temperament van de hond.
Er zijn honden die dan nog steeds gezellig en speels zijn, maar er zijn er ook die zich als een plantje gedragen.

KNOBBELS
Oude honden krijgen vaak goed- of niet- goedaardige knobbels, die al of niet weggehaald worden.
Vaak weghalen betekent veel narcoses en dat is natuurlijk ook niet goed.
Ze krijgen verder last van stijve gewrichten, rotte tanden, wratten, nieren enzovoort; wat dat betreft is niets menselijks de hond vreemd.
Gelukkig is daar de dierenarts die er voor zorgt dat het een en ander binnen de perken blijft.
Stijve gewrichten zijn voor een hond wel lastig, maar voor zo ver ik heb kunnen ontdekken bederft dat hun humeur niet. Onzindelijkheid is soms een probleem bij de stokoude honden.
Een van mijn oudjes was super zindelijk, maar werd af en toe stomverbaasd middenin een plas wakker.
Ook dat hele diepe slapen is typisch voor oude honden.
Het gebeurt ook wel, dat een hond geestelijk lijkt af te takelen.
Hij herkent dingen en mensen niet meer of staat zo maar midden op straat stil om verdwaasd om zich heen te kijken.
Meestal gaan deze periodes van niet herkennen en afwezigheid wel weer voorbij.

HOUDEN VAN
Als je een hond neemt, weet je dat hij waarschijnlijk niet zo lang leeft als jij.
Je doet van alles met hem en je ziet de verschillende fases van zijn leven aan je voorbijgaan.
Het is irreëel om het ouder worden van de hond en zijn sterven te negeren.
Op een keer is het nu eenmaal zover.
Tijdens de tweede helft van zijn leven is het goed om hem slank en levendig te houden.
Neem hem mee en betrek hem bij de dingen die gebeuren.
Speel met hem en als het horen en het lopen niet meer zo goed gaat, verstop dan ballen of bedenk iets anders voor hem.
Laat de band tussen eigenaar en hond als het even kan niet verslappen.
En als het dan echt niet meer gaat, maak er dan geen lijdensweg van, maar neem de juist beslissing.

Auteur Roja Stoppelenburg

© 2008 A.v.d.Berg